مجله پارسي نامه - هنر، ادبيات، طنز

ديماه 1404 (1)

Wed, 28 Jan 2026 11:49:00 GMT

از اوايل دي‌ماه کم‌کم زمزمه‌هاي نارضايتي بلند شد. سال 1404. افزايش بي‌قيد قيمت‌ها و گراني‌هاي سرسام‌آور، موضوع همه گفتگوهايمان شد با دوست و آشنا. البته پيش‌تر از اينها شروع شد، ولي از دي‌ماه اوج مشهود و ملموسي پيدا کرد. آخرين‌بار با يکي از دوستانم در اين مورد صحبت مي‌کرديم که يک خريد سوپرمارکتي ساده و روزمره در حد تخم‌مرغ و شير و پنير و چند قلم معمولي ديگر، حداقل يکي-دو ميليون تمام مي‌شود و اين واقعا وحشتناک است. دولت، هيچ نظري در اين مورد نداشته و امروز هم که مي‌نويسم همچنان ندارد و از سکه و دلار و مسکن تا اقلام مصرفي مثل نان و روغن، همينطور مي‌تازند و ملت به گرد پايشان هم نمي‌رسند. ما که اوضاع نسبتا خوبي داريم و از پس خرج و مخارج لااقل تا امروز برآمده‌ايم، صدايمان درآمده. چه برسد به آنها که مستاجرند و درآمد ناچيزي دارند. در خانه‌هاي کوچک استيجاري با چند کودک قد و نيم‌قد و درآمدي که کفاف نصف ماه را هم نمي‌دهد و اجاره‌بهاي بي‌منطق و سربه‌فلک‌کشيده‌اي که کمر مي‌شکند. نگراني از آينده بچه‌ها، آينده کشوري که يتيم‌وار دست به دست مي‌چرخد و هرکس به بهانه اصلاح و پيشرفت، زخمي عميق و عميق‌تر بر پيکره‌اش مي‌نشاند.

دوستم، آرايشگري است که گاهي به من سر مي‌زند. پيچ شميران مي‌نشينند. هم سن و ساليم و او تمام موهايش را سفيد کرده تا سفيدي‌هاي طبيعي بسيارش به چشم نيايد. لاغر و بلند و پرانرژي است و با هيجان صحبت مي‌کند. موقع صحبت، در چشمانت زل مي‌زند و لحظاتي در همان حالت مي‌ماند. پرچانه نيست براي همين تا حالا رفاقتمان باقي مانده. با احتياط حرف مي‌زند و کمي زخمه مي‌زند ببيند طرف مقابل تا کجا هم‌فکر اوست و کجاها خط قرمز دارد. محافظه‌کار است مثل اغلب ما ايراني‌ها. در مواجهه با اينجور آدم‌ها فقط کافي است کمي جلوتر از او راه بروي تا تمام انديشه‌اش را برايت رو کند و من شنيدن انديشه‌هاي گوناگون و خصوصا مخالف با انديشه‌ام را دوست دارم چون باعث مي‌شود بدون تعصب فکر کنم و بازتر ببينم. بار آخري که اينجا بود، حرف را کشيدم به تعطيلي وقت و بي‌وقت مدارس به بهانه آلودگي هوا، سرما، کمبود انرژي و ... به قطع وقت و بي‌وقت آب و برق که کلافه‌مان کرده، به گراني‌هاي ديوانه‌وار. او گفت و من قدمي بيشتر برداشتم. باز گفت و من بيشتر گفتم. دست آخر گفت به نظرم مردم بايد بريزن تو خيابونا. چاره ديگه‌اي باقي نگذاشتن.

فهميدم که زمزمه‌هاي اعتراض اصناف و بازاريان، عين زمزمه‌هاي اعتراض به گشت ارشاد که از بهار 1401 ساز شده بود، دارد کم‌کم به عينيت مي‌رسد، آنقدر که سر زبان‌ها افتاده و مردم حرف از بيرون آمدن مي‌زنند. قضيه اعتراضات جدي است و مثل قبل، حق هم هست. ولي نتيجه‌اش چه خواهد بود؟

در اين افکار کمي مکث کردم. بعد گفتم: «بريزن تو خيابون که باز کشت و کشتار ميشه. هر دفعه مردم اومدن اعتراض کنن يک عده قاطي جمعيت شدن و خراب کردن. آخرش چي شد؟ جز اينکه جووناي بي‌گناهو کشتن و تيکه‌پاره کردن!» گفت: «آره راست مي‌گي. فايده نداره. آدم اصلا نمي‌دونه چيکار کنه.»

اينکه نمي‌دانيم چه کار کنيم، اينکه آن مجراي قانوني براي اعتراض و شکايت‌ها دقيقا از کجا به کجا مي‌رسد، اينکه بالاخره حرفمان را چطور بايد بزنيم، اين سردرگمي‌ها در عين نارضايتي، دردناک است. با خودم فکر مي‌کنم وقتي دائم غر مي‌زنيم، وقتي در هر جمعي وارد مي‌شويم، داد شکايت و نارضايتي از همه جور تفکر و سليقه‌اي بلند است، اين يعني کار به مو رسيده، و البته هنوز پاره نشده. اينجا آن نقطه حياتي است که اگر بناست اصلاحي صورت بگيرد، بايد با قيد فوريت و اضطرار صورت بگيرد، و الا اين رشته، پاره شدني است.

ميان اين گفتگو و افکار در هم و بر هم، تلفنم زنگ خورد. حامد بود. گفت عمه‌اش فوت کرده. شوکه شدم. عمه نرگس، عمه بزرگ حامد بود. مدتي بود درگير سرطان شده و درحال درمان بود. حالش اينقدرها وخيم نبود و هيچ‌کدام فکر نمي‌کرديم فوت کند. خيلي ناگهاني و بي‌مقدمه، سر نماز ظهر مي‌افتد و تمام مي‌کند. در خانه خودش و در بغل دخترش. حامد ادامه داد که فردا صبح تشييع جنازه است و پس‌فردا ختم. بنا بود شبانه با محمدحسين، پسر عمه نرگس با ماشين بروند اصفهان. گفتم: «براي روز ختم براي من و علي‌اکبر بليط بگير صبح بياييم شب برگرديم». اصرار کرد که لازم نيست بياي و اينجوري اذيت مي‌شي. ولي من دوست داشتم بروم و علي‌اکبر هم که به قول خودش اصفهاني است و خيلي شوق داشت اصفهان را لااقل يکبار در زندگي ببيند! خلاصه حامد نيمه‌شب راهي شد و من و علي‌اکبر روز بعدش، ده دي، صبح زود راه افتاديم و هرطور بود خودمان را رسانديم به مراسم ختم که در اصفهان معمولا صبح‌ها برگزار مي‌شود. فاطمه ماند خانه تا ما برگرديم. مامان در جريان بود و تلفني هوايش را داشت ولي به اصرار خودش در خانه تنها ماند تا به درس‌هايش برسد.

هوا بس ناجوانمردانه سرد بود. عين سرماي مشهد. از آن سوزهاي خشکي که استخوان را مي‌سوزانَد. فاميل را -که اغلبِ آنها من را مي‌شناسند و من نمي‌شناسمشان- ديدم و در مسجد بزرگي نشستيم که احتمالا به خاطر سوءمديريت انرژي، وسايل گرمايشي‌اش خاموش بود و درست مثل يخچالي طبيعي عمل مي‌کرد با قابليت انجماد فوري! لباس سنگين زمستاني را که معمولا نمي‌توانم تحمل کنم و در اولين فرصت درمي‌آورم، سفت و سخت دورم پيچيدم و نهاله هم پالتويي زير پاي برهنه‌ام انداخت که با يک جفت جوراب مشکي پنتي روي فرش‌هاي يخ مسجد، بي‌حس شده و مي‌رفت منجمد شود. يک چاي خوردم و کمي نشستم ولي ديدم هيچ حربه‌اي چاره‌ساز نيست. خواستم نامحسوس صحنه را ترک کنم اما از آنجايي که گاو پيشوني سفيد مجلس بودم، مجبور شدم براي همه توضيحي بچينم و بعد همانطور نامحسوس! بخزم توي ماشين و بچسبم به بخاري تا کمي گرم شوم. حامد و علي‌اکبر هم آمدند و ديدم فرصت خوبي است کمي اصفهان را به علي نشان دهيم. برديمش پل خواجو. سر ظهر بود و خورشيد بي‌جان، رمقي براي گرما نداشت. همينجور که زير پالتو و شال و دستکش و ساير وابستگان گرمايشي مي‌لرزيديم، انگار که آيه نازل شده باشد، پل خواجو را با تمام زواياي پيدا و پنهانِ معماري شگفت‌انگيزش به علي نشان داديم و چند عکس يادگاري هم گرفتيم که باز فردا تکرار نکند که من تنها اصفهاني‌اي هستم که هنوز اصفهان را نديده‌ است!

محمدحسين زنگ زد که براي ناهار برياني سفارش داده‌ام. همه در خانه بزرگ عمه نرگس جمع بودند. علي قبلا هم برياني خورده بود، يکبار در تهران البته. ولي حالا در جمع فاميل پدري که حسابي هم برايش ابراز احساسات مي‌کردند، حتما خيلي خوشش آمده بود. البته من چهره‌اش را موقع خوردن برياني نمي‌ديدم و نمي‌دانستم چه ميزان لذتي نشان مي‌دهد چون سفره خانم‌ها و آقايان را جدا انداخته بودند در دو سالن بزرگ که با دري چند لت از هم جدا مي‌شد. بعد از کمي استراحت، گفتم زودتر خداحافظي کنيم که چند جاي ديگر را علي ببيند و برويم سمت فرودگاه. حامد هم قرار بود با ماشين برگردد.

با نهاله و همسر و پسرهايش و همينطور مامان زري راه افتاديم. دو ماشين بوديم. رفتيم سمت ميدان نقش جهان. تو بگو عشق. تو بگو نصف جهان. چقدر من اين ميدان را دوست دارم. چهار بناي باشکوه که هرکدام به تنهايي براي نمايش فرهنگ و تمدن فاخر و بي‌نظيرمان کافي هستند، همه در يک ميدان. چهارسو. چهار معجزه هنر و صنعت و معماري. ماشين را جايي نزديک پارک کرديم و براي رسيدن به ميدان، از ميان بازاري گذشتيم که مي‌رسيد به عالي‌قاپو. پسربچه‌ها – علي‌اکبر و حسين و محمد- گيج بازار بودند و ما حواسمان پي سر و صداهاي جسته و گريخته‌اي که از اطراف مي‌آمد و رفت‌وآمدهاي با عجله و اضطرابي که در نگاه عابران بود. با خبر شديم که گروه‎‌هاي معترضي در ميدان جمع شده‌اند و شعار مي‌دهند. بين مسجد شيخ لطف الله و بازار قيصريه. در دالان بلند و مسقف بازار، تعدادي از فروشندگان به سرعت مغازه‌هايشان را بستند و قفل زدند و رفتند و عده‌اي هم سرگردان در رفت‌وآمد بودند که ببينند چه مي‌شود. بچه‌ها مشغول خريد ليزرهاي کوچک دستي شدند از خانم فروشنده‌اي که با هول و ولا و دستاني که به وضوح مي‌لرزيدند، سعي داشت سريع‌تر کار را تمام کند و ببندد و برود. مامان زري به حامد اصرار مي‌کرد برگرديم داخل ماشين و بچه‌ها ذوق تماشا داشتند. خصوصا علي نمي‌توانست بپذيرد حالا که بعد از مدت‌ها انتظار بالاخره به اصفهان محبوبش رسيده است، برگردد و ميدان و بناها را نبيند. بالاخره زور بچه‌ها چربيد و راه افتاديم سمت ميدان. وسعت ميدان نيم کيلومتر است و از جنوب غربي که ما بوديم تا شمال شرقي که معترضان شعار مي‌دادند، فاصله زيادي بود اما مردم و بازاريان مدام مي‌آمدند و مي‌گفتند: «مسافرين؟ برگردين، خطرناکس. يه وخ تيراندازي مي‌کونن. بچه همراتونه! ريسک نکونين ... ».

جلوي عالي‌قاپو بچه‌ها مشغول عکاسي شدند. بالاخره راهي بود که آمده‌ايم (بر وزنِ خرجي‌س که شده‌س) و بايد حتما اثبات مي‌کرديم که اصفهان بوده‌ايم. پس به اين هم اکتفا نکرديم و از همان دور با مسجدها و ميدان هم چند عکس گرفتيم! چند دقيقه‌اي نگذشت که از همان جنوب غربي ميدان که خوش‌خوشان ايستاده بوديم به ماجراجويي، گارد ويژه وارد شد و پاي‌کوبان به سمت معترضاني رفت که از صدر تا ذيل مملکت را فحش مي‌دادند. از جلوي ما که رد مي‌شدند، دقت کردم، ديدم سلاح گرم ندارند و فقط لباس ويژه پوشيده‌اند و کلاه‌هايشان نقاب پلاستيکي شفافي دارد براي محافظت صورت. فروشندگاني که دور تا دور جسته و گريخته ايستاده بودند به تماشا، با آمدن گارد، پراکنده شدند. ما را هم تشويق به ترک محل کردند. دوباره از دالان بازار رد شديم. ديگر تقريبا تمام مغازه‌ها بسته بودند و چراغ‌ها خاموش بود. جز انگشت‌شماري که با کرکره‌هاي نيمه‌بسته، هنوز مشتري داشتند. مشتري‌هاي شادي مثل ما! در همين مسير از يک مغازه که هنوز باز بود، يک سرمه‌دان براي فاطمه خريدم! نمي‌شد که سوغاتي نخرم! جز اين، زيبايي‌اش هم دلم را برد. نقاشي گل‌ومرغ پر رنگ و لعابي روي بدنه کرم‌رنگ داشت که به ادعاي فروشنده، از استخوان شتر بود. حالا نيمي از ما بيرون در بازار ايستاده بودند و نيمي داخل. بازاريان داشتند درهاي فولادي بازار را مي‌بستند و ما در حال حساب و کتاب سرمه‌دان بوديم. خانم فروشنده که ميان صنايع دستي ارزشمندش با آرامش و طمانينه بسيار، مشغول بسته‌بندي سرمه‌دان بود، مدام مي‌گفت نگران نباشيد. همه ما کليد در بازار را داريم. بقيه حرص مي‌خوردند و بچه‌ها را مي‌فرستادند دنبال ما که زودتر برويم پي کارمان. بالاخره رفتيم. در مسير بازار تا ماشين که در حاشيه بيروني ميدان بود، نوجوانان زيادي در گروه‌هاي سه تا پنج نفره مي‌ديدم. حدود شايد پانزده تا هجده ساله. دخترکان حجاب نداشتند و موهايشان را رنگ فانتزي زده بودند، صورتي و آبي. بيشترشان آرايش غليظي داشتند. تعدادي از دخترها و پسرها با وجود آن سن کم، سيگار دستشان بود. بعضي سرشان توي گوشي بود و به سرعت چيزي تايپ مي‌کردند. بيشتر لباس‌هايشان از همين مدل‌هاي اجق وجق پاره پوره بود که باب ميل تينيجرهاست. گروه‌هايي چشم‌هايشان اطراف را مي‌پاييد و گروه‌هايي در حال دويدن بودند. خيلي کم سن و سال به نظر مي‌رسيدند. فکر نمي‌کنم بيش از هجده ساله در ميانشان بود.

دهه هشتادي‌ها نسل عجيبي هستند. مثل ما مادران و پدرانشان و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هايشان، اهل محافظه‌کاري نيستند. تعارف با کسي ندارند. رک و راست و صادقند. اين محافظه‌کاري که ما گرفتارش هستيم، تا حد زيادي از حيايي برمي‌آيد که خوب است. چيز بدي نيست. ولي هرچيز به جاي خويش نيکوست. اينها اما حالا به خاطر جو روزگار و دسترسي آزاد و بي‌قيد به دنياي اطلاعات يا تغييرات اساسي در ساختار تربيتي خانواده ها يا هر علت ديگري، معمولا به اندازه ما اهل ملاحظه نيستند و همين به اين نسل، جسارت بالايي مي‌دهد. به نظر من اين مي‌تواند به جاي بحران، فرصت باشد. تا چند مرده حلاج باشيم و چقدر بتوانيم از پتانسيل بي‌نظير اين درياي خروشان در جهت سازندگي و رشد بهره بگيريم.

ياد بچه‌هاي دبيرستانمان افتادم. اوايل که وارد کلاس شدم، به خاطر چادرم تقريبا همه چهل نفر با من موضع داشتند. بيزاري از نگاهشان مي‌باريد. حق هم داشتند. هميشه حق با نوجوان‌هاست. دل‌هاي پاک و ضميرهاي نوراني آنها که هنوز به مبدا خلقت بسيار نزديک‌تر از ما هستند، اهل حق و حق‌طلبي است. اگر اعوجاجي در رفتار آنهاست، علت اول و آخرش خود ما هستيم. ما خانواده‌ها و ما بزرگترهايي که برايشان جامعه ساخته‌ايم. با اين حال کمي که گذشت آنقدر با هم رفيق شديم که بدو ورودم به کلاس صف مي‌بستند و همه را بايد يکي يکي بغل مي‌کردم. پايه درد دل‌هايشان بودم و اگر ساعتي نمي‌توانستم سر کلاسشان حاضر شوم، روز عزايشان بود و از اينکه گريه و گلايه کنند، ابايي نداشتند. هنوز خيلي مانده بود به سال نو، که يکي يکي مي‌آمدند و يواشکي زير ميز معلم مقنعه‌هايشان را درمي‌آوردند تا رنگ جديدي که به موهايشان زده‌اند را با شوق و ذوق نشانم دهند. معمولا چند لايه زير موهايشان را آبي يا صورتي جيغ مي‌زدند و روي موها همان رنگ طبيعي بي‌نظير و لطافت دلنشين موهاي خودشان بود. مي‌پرسيدم: «چرا زير ميز مي‌رين؟» مي‌گفتند: «آخه فضول زياده، مي‌رن دفتر مي‌گن بدبخت مي‌شيم!» دوستشان داشتم و اين عشق، چيزي نبود که بخواهم به آن تظاهر کنم. از عمق دلم مي‌جوشيد و بيرون مي‌ريخت و ضمير پاکشان آن را درک مي‌کرد. يک بار توي راهروي مدرسه صداي جيغ و فرياد يکي از بچه‌ها بلند شد. به سرعت از دفتر کسالت‌بار مدرسه بيرون دويدم. شاگرد من نبود اما وقتي ديدم مدير و معاون‌ها دوره‌اش کرده‌اند ناراحت شدم. از ناراحتي بچه‌ها خيلي به هم مي‌ريزم. جلو رفتم که مثلا شرايط را تلطيف کنم و وساطت کنم دست از سرش بردارند. اما متوجه شدم بايد او را نگه دارم که کادر مدرسه را نکُشد! سال هشتمي بود. ناخن کاشته بود آن هم چه ناخن‌هاي جذابي. مي‌گفتند: «ممنوعه! بايد درش بياري». جيغ مي‌کشيد: «شماها مي‌فهمين چقدر پول اينا رو دادم؟ مگه ميشه اينا رو کند؟» مدير و معاون‌ها خيلي تلاش مي‌کردند آرام و ملايم برخورد کنند و حتي صدايشان را به سختي در آن هياهو مي‌شنيدم. شنيدم يکي از آنها گفت: «خب اگه نمي‌شه بکني، پس لااقل کوتاهش کن. اينجوري که نميشه». باز بلندتر جيغ کشيد: «اينهمه پول اينا رو دادم حالا برم کوتاهشون کنم؟ اصن مي‌فهمين چي مي‌گين؟» و همينجور جيغ و جيغ و جيغ. ديگر ديدم بيش از اين کاري از من ساخته نيست و محل حادثه را ترک کردم!

رفتم سر کلاس. قرار بود بچه‌ها يکي يکي بروند اتاق بهداشت براي معاينات دوره‌اي بهداشتي. يکي از بچه‌ها که سرتاسر گوش‌هايش را سوراخ سوراخ کرده و پر کرده بود از گوشواره‌هاي ريز و درشت سياه، به سرعت آمد کنار ميز من و درحالي‌که تلاش مي‌کرد تمام آنها را به سختي باز کند، گفت: «خانوم اينا رو قايم کنين بعدا که برگشتم ازتون مي‌گيرم». مي‌دانستم اما پرسيدم: «چرا درشون مياري؟» با تلخي گفت: «بابا همش گير مي‌دن به آدم. الان اينا رو ببينن باز شروع ميکنن». گفتم: «خب واسه خودتون مي‌گن». نگذاشت کلام منعقد شود. بلافاصله گفت: «نه بابا اسکولن! اون خانومِ ..... که عين سگ مي‌مونه. فقط ميخواد پاچه بگيره» درحالي‌که تلاش مي‌کردم خنده‌ام را از اينهمه جسارت پنهان کنم و چشمانم را که داشت از حدقه بيرون مي‌زد جمع و جور، گفتم: «همين الان مقنعه‌اتو درآوردي، يکيش گير کرد به مقنعه. ميري تو حياط، ميخوايين توپ بازي کنين يا يکي دستش مي‌خوره، کشيده ميشه خداي نکرده گوشتو پاره مي‌کنه. گوش هم يه چيزي نيست که بخيه بخوره درست شه. تا آخر عمر همينجور مي‌مونه و زشت ميشه». آخرين گوشواره را که بالاخره درآورد، کمي مکث کرد. آهسته گفت: «آره ... درست ميگين».

با ديدن اين بچه‌ها که هم سن و سال دخترم و شاگردهايم بودند، و بسيار نوجوانان ديگري که همه‌شان را از عمق جانم دوست دارم و دلم برايشان مي‌تپد، دلشوره گرفتم. نگرانشان شدم. کاش بروند خانه‌هايشان. کاش تنها بودم و مي‌توانستم بايستم به گفتگو. بگويم فکر مي‌کنيد آخرش چه مي‌شود؟ همينطور که مي‌گذشتيم نگاهشان مي‌کردم و دعا مي‌کردم همه از اين غائله به سلامتي برگردند. ته دلم گرم بود که ما قبلا چنين چيزي را تجربه کرده‌ايم و مردم آگاهند. مي‌دانند که اين مدل اعتراض‌ها راه به جايي نمي‌برد و همان امنيتمان را هم به چالش مي‌کشد. فيلمي ديده بودم از بازار تهران که بازاريان دختري را که دعوت مي‌کرد به کشاندن اعتراضات به خيابان‌ها و آتش زدن سطل‌ها و ... دوره کرده بودند و يکي از آنها سرش فرياد مي‌کشيد: «نه مي‌ريزيم تو خيابونا، نه جايي رو آتيش مي‌زنيم» و دختر از ميانشان رفت. فکر مي‌کردم اوضاع همينطور پيش مي‌رود و اينبار در حد شنيده شدن اعتراض مردم، خواهد گذشت. هرچند ترامپ مدام پيغام و پسغام مي‌فرستاد که حامي مردم معترض است و اگر جمهوري اسلامي کسي را بکشد، قشون‌کشي راه مي‌اندازد و ما را نجات مي‌دهد! اما همچنان به عشق مردم به اين خاک و به آگاهي قلب آنها باور داشتم و با اين باور، دلم را گرم و آرام نگه مي‌داشتم. الان که اينها را مي‌نويسم، ياد مصاحبه دختر نوجواني افتادم که با لهجه اصفهاني مي‌گفت: «همه ما رو تو کافه جمع کردن و نفري پنج ميليون تومن بهمون دادن و گفتن برين جلوي نيروي انتظامي و شلوغ کنين. اگه اومدن سمتتون و گير دادن خودتونو بندازين زمين و جيغ و داد کنين تا مردم جمع شن ...». نمي‌دانم يکي از آنها بود؟ ممکن است بچه‌هاي ما به خاطر پنج تومان حاضر شوند چنين ريسکي بکنند؟ معتادند و محتاج اين پول ناچيز که بخواهند به خاطرش، ريسک دستگيري و سوءسابقه و تبعاتش را به جان بخرند؟ يا در گرداب تند مصرف‌گرايي، هر روز در اين بازيچه‌هاي کوچکي که دستشان گرفته‌اند، زندگي‌ها و داشته‌هايي مي‌بينند که از آنها فرسنگ‌ها دور است و دست‌وپا مي‌زنند کمي از آن را به دست آورند؟ مي‌شود گفت همه اين مصاحبه‌ها ساختگي است؟ پس دانش‌آموزاني که سر کلاس چرت مي‌زنند، بچه‌هايي که گرفتار خانواده‌هاي پرتنش و بي‌قيدند، اين بيداد فضاي مجازي، اينها چيست؟ نمي‌دانم. من اين بچه‌ها را که مي‌ديدم، ياد بچه‌هاي خودم مي‌افتادم. يادِ ..... که مي‌گفت: «خانوم من با مامانم که مي‌رم پاساژ، همه به مامانم تيکه مي‌ندازن!» يادِ ....... که غافل مي‌شدم با تيغِ تراشش، بدنش را زخم مي‌کرد و دوست داشت وانمود کند مي‌خواهد رگ بزند. يادِ ......... که در بدترين حال و شرايط، هيچ‌کس را نداشت بيايد دنبالش و من هميشه فکر مي‌کردم مادري که در اين شرايط کنار فرزندش نيست، دقيقا کجاست و به چه کار مهم‌تري مشغول است و اصلا به چه درد مي‌خورد؟ يا ........... و ............. که اگر از هم جدا مي‌شدند، رسما مي‌مردند و اگر کنار هم بودند .... چه گويم که ناگفتنم بهتر است!

مراقب بچه‌ها بودم و حواسم به موتوري‌هايي بود که تمام سر و صورتشان را پوشانده بودند و به سرعت در پياده‌رو مي‌رفتند و مي‌آمدند. تک يا دو ترک. معلوم بود سن و سال‌دارتر از آن نوجوانان هستند. سوز هوا قشنگ در جانمان نشسته بود. رفتيم سمت ماشين. هنوز دسته‌هاي پراکنده‌اي سر در گوشي يا در حال گفتگو با همان شرايط در خيابان‌هاي اطراف ديده مي‌شدند.

بچه‌ها پکر و دلخور بودند. دلم براي علي سوخت. شنيدم نزديک خانه عمه نرگس يک مرکز تجاري بزرگ باز شده، مثل اوپال که شهربازي هم دارد. اصرار کردم بچه‌ها را ببريم آنجا تا با خاطره خوش برگردند تهران. در راه، سمت چهارباغ يک فرني‌فروشي قديمي بود، از آن اصل و نسب‌دارها. ايستاديم و فرني با شيره خورديم. خيلي خوشمزه بود. سنگين و چرب البته. حامد عاشق فرني اصفهان است و هردفعه کسي از اصفهان مي‌آيد بايد برايش فرني بياورد. من هم عاشق خورشت ماست اصفهانم و هماني که براي حامد فرني مي‌آورد، بايد براي من هم خورشت ماست بياورد! هرکدام اينها هم جاي مخصوص خودش را دارد. اينجور نيست که همه مغازه‌ها خورشت ماست يا فرني اورجينال داشته باشند.

همراهان نگران بودند که مرکز خريد هم شلوغ باشد. شنيده بوديم که اعتراض از اصناف و بازاريان شروع شده. بازار تهران را در اخبار مجازي ديده بوديم و اينجا هم سمت بازار قيصريه آن تجمعات را ديديم که شايد حدود پنجاه-شصت نفر مي‌شدند. البته خود بازاريان که تا جايي که ما ديديم، بستند و محل را ترک کردند. معترضان نمي‌دانم دقيقا چه صنفي بودند. در هرحال خشونتي هم نديديم نه از طرف گارد نه از طرف معترضان. علت ترس بازاريان و مردم را هم نفهميديم. شايد سابقه ذهني از شلوغي‌هاي 401 باعثش بود يا اتفاقاتي که ما از آن بي‌خبر بوديم. در هرحال و با اين اوصاف اگر مرکز تجاري هم شلوغي‌هاي پراکنده‌اي داشت، از نظر من ترسناک نبود و فوقش از آنجا هم مي‌رفتيم. اما لااقل بختمان را امتحان کرده بوديم. مامان زري و نهاله (نگفتم؟ مادر و خواهر حامد) را خانه عمه نرگس پياده کرديم و با علي‌آقا و پسرها رفتيم به سمت مرکز تجاري سيتي سنتر. خيلي بزرگتر از چيزي بود که تصور مي‌کردم. نه در حد ايران‌مال ولي خيلي خيلي وسيع. پرسان پرسان شهربازي را در طبقات بالا پيدا کرديم و بچه‌ها حسابي دلي از عزا درآوردند. همانجا در نمازخانه مرکز تجاري نماز خوانديم و کم‌کم راهي شديم به سمت فرودگاه. حدود هشت شب بود. ده و نيم پرواز داشتيم و جز يک کوله کوچک، وسيله‌اي همراهمان نبود که براي فرودگاه رفتن عجله کنيم. به حامد توصيه کردم با وجود خستگي آن روز، شب را همانجا بماند و صبح راهي شود. محمد و حسين هم شروع کردند به پختن علي‌اکبر که شب پيش آنها در خانه عمه نرگس بماند و تا صبح بازي کنند. علي هم خيلي ذوق ماندن داشت، اما دوست هم نداشت مادرش را تنها بگذارد. اصرار کردم بماند. شايد ديگر چنين تجربه‌اي دست نمي‌داد که کنار فاميل باشد. پدرش هم بود و خيالم راحت بود. به من هم خيلي اصرار کردند بمانم اما من عادت به اين مدل دورهمي ندارم. اگر مي‌ماندم تا صبح خوابم نمي‌برد و مي‌دانستم که اگر بفهمند هتل رفته‌ام هم خيلي دلخور مي‌شوند. بنابراين فرار را بر قرار ترجيح دادم! من را رساندند فرودگاه. شارژ موبايلم رو به پايان بود و مطابق معمول خودم را دعا و ثنا مي‌گفتم که ده تا پاوربانک دارم و هيچ‌وقت هيچ‌کدام همراهم نيست. دل خوش کردم به پاورباکس‌هاي فرودگاه که به محض ورود، متوجه شدم خبري از آنها هم نيست. فقط استندهاي شارژي در چند نقطه بود براي آنهايي که متوجه اين نکته هستند که وقتي سفر مي‌روند لااقل شارژر گوشي را با خود بردارند! که طبعا مخاطب اينها هم من نبودم. در اين اوضاع فقط مي‌توانستم به خداي متعال توکل کنم که اين چند درصد باقي مانده، تا منزل همينجور باقي بماند.

شکر خدا پرواز تاخير نداشت و درحالي‌که نيمه‌جاني رو به پايان داشتم، به تهران رسيدم. ساعت دوازده شب، تاکسي فرودگاه، منزل. فاطمه نخوابيده بود. تا رسيدم علي زنگ زد. فهميدم بچه‌هاي نهاله به عادت هميشگي‌شان همان سر شب خوابيده‌اند و او حسابي رودست خورده که به هواي آنها مانده و حالا بايد در آن ازدحام مهمان‌ها روي -به قول خودش- بالشتي سفت بخوابد، اگر سر و صداي بزرگترهايي که مي‌خواهند تا دم صبح بلندبلند صحبت کنند، بگذارد البته! همه اينها را با بغضي سرشار از ندامت و پشيماني برايم گفت ولي ديگر کاري از دستم برنمي‌آمد. بنابراين با شعار هيچ‌جا خانه خود آدم نمي‌شود، به رختخواب نازنينم پناه بردم.

فاطمه پايه دوازدهم است و امسال در سفرها و مهماني‌ها غيبت موجه دارد! تلاش مي‌کند از هر فرصتي براي درس خواندن استفاده کند و گوشي را هم در ايام امتحانات ترم، تحويل مدرسه داده. قرار بود بعد از پايان امتحانات، اردو بروند مشهد. خيلي ذوق اين سفر را داشتند. کلي با دوستانش برنامه ريخته بودند و تقسيم مسئوليت کرده بودند. يکي مسئول تهيه چيپس بود و يکي مسئول حمل اسپيکر! بنا بود که در هتل‌آپارتماني نزديک حرم اقامت کنند که به تاکيد مدير مدرسه بسيار تميز و مناسب بود! غذا هم قرار بود از کيفيت و سلامت مناسبي برخوردار باشد! کلي هم برنامه تفريحي و گردشي داشتند. از آنجايي که فرصت مغتنمي بود و ديگر در اين سال و با وجود کنکور فاطمه، ديگر دست نمي‌داد دو-سه روزي برويم مشهد، تصميم گرفتيم ما هم دورادور اردو را همراهي کنيم! که البته تا دقيقه نود همينجور بلاتکليف بوديم که قسمتمان مي‌شود يا نه.

کسي که بر تن خورشيد خاک ريخت منم

Tue, 27 Jan 2026 13:40:00 GMT

سم الله الرحمن الرحيم

تقديم به اميرالمؤمنين علي عليه السلام به خاطر شهادت صديقه طاهره فاطمه زهرا سلام الله عليها

ز داغ روي تو سيناي سينه سوزان است
ز اشک هجر تو درياي چشم طوفان است
تو را شبانه سپردم به خاک و برگشتم
به خانه اي که بدون تو بيت الاحزان است.
براي قويي کز دست داده جفتش را
دگر تمامي درياچه ها پريشان است
به دست خويش سپردم به خاک جانم را
عجيب نيست که اينگونه بر لبم جان است
گل کبود نشسته به صورتت کار
کدام وحشي نامرد نا مسلمان است!؟
به بازوان ورم کرده ات قسم زهرا
هنوز حيدر کرار سخت حيران است
هجوم آوردند و بروي چادر تو
لگد زدند و نگفتند جلد قرآن است
اگرچه مي گريد ذوالفقار هم با من
ولي تحمل بايد که صبر فرمان است
شبيه کوه ز چشمم گدازه مي ريزد
که سرنوشت هواي گرفته باران است
کسي که بر تن خورشيد خاک ريخت منم
خدا کند که نبيني، شنيدن آسان است!
هنوز بر لب من جاري است « فاطمه جان! »
هنوز در گوشم « جان من علي جان! » است
هنوز، آب براي تو اشک مي ريزد
هنوز از هق هق پشت ماه لرزان است
دلم ز آتش اين در هنوز مي سوزد
که جبرئيلش با افتخار دربان است
برو مکوب در سينه مرا اي غم!
که در ميان دلم عشق دوست مهمان است

#زين‌_العابدين_آذرارجمند_لنگرودي

آدرس کانال شعر من در ايتا:
@beyt_haaye_sargardaan

دستان نسيم

Mon, 05 Jan 2026 13:07:00 GMT

گره از روسري وا کرده دستان نسيم امشب

پريشاني نمي فهمد طراط المستقيم امشب

خطا کرده است رسوايي که دور از عشق افتاده

بيا آتش بپا کن در دلم مثل قديم امشب

پريشان کن همه مو را که ابر تيره برخيزد

به جلد من فرو رفته است شيطان رجيم امشب

ندارد اختياري عقل و دل در محفل عاشق

که پا را مي برد عاقل فراتر از گليم امشب

تو آرامي من آرامم ولي يک ساعت ديگر

ز توفاني که در راه است بايد بگذريم امشب

از مجموعه غزليات درد و بي درد

اربعين عشق

Mon, 05 Jan 2026 13:05:00 GMT

بهشت رضوان:

اربعين آمد ، وَ سيلِ عاشقان

گشته از هر سو، به اين کشتي روان

سخت و شيرين و پُر از عرفانِ ناب

از کفِ مردم رها گشته حساب

مي روي، گاهي تو را هم مي برند

کاهِ ما را هم به قيمت مي خرند

سنّ و سال و قدرت و فقر و غنا

هيچ کس ، خود را نکرد از او جدا

هر کسي از بهرِ کاري آمده

بر کرامتخانه ي او سر زده

آمده بهرِ ارادت، سويِ او

مي کند گَه زمزمه، گَه گفتگو

ديگر اين دل راهِ خود را مي رود

پا و تن را همرهِ خود مي بَرَد

بينِ سيلِ جمعيت ، گُم مي شوي

از خوديت دور و، مَردُم مي شوي

هر که هستي، ذرّه مي گردي، غبار

با همه گَردان شوي، بر دُورِِ يار

او تو را در خويش، پيدا مي کند

لايقِ الطافِ والا مي کند

هستِ خود يابي اگر با او شَوي

گُم نگردي ، گر به پايِ او رَوي

دست در دستش بِنِه، چون کودکان

او دهد راهِ حقيقت را نشان

همچو او هر آنچه را داري بده

دين حق، با جان خود، ياري بده

ديده ام در اين مسير اربعين

پاره هايي از قيامت در زمين

هر چه دارد، با دل و جان مي دهد

تا مدال ميزباني آوَرَد

ميزبان با هر بضاعت آمده

بر پذيرايي و رحمت آمده

در طَبَق آورده، داراييِ خود

تا نمايَد، اوجِ شيداييِ خود

تا خوشآمد گويد او بر زائران

هر چه را دارد به جان سازد عيان

بس که اصرارت کند ،مهمان شَوي

افتخارش اينکه، آن موکب رَوي

شربتِ آبي، رُطب، چاي و طعام

نانِ تازه، جايِ خواب و احترام

سفره دارِ اصلي اين ره حسين

ما همه خدّامِ آن نور دو عين

او به هر زائر براتي مي دهد

تشنه را آب حياتي مي دهد

از نجف تا کربلا، پر مي کشي

هستي خود را به آذر مي کشي

خستگي، بي طاقتي، آزردگي

آمده جسمت براي بردگي

تا که همپاي رقيه يا رباب

همچنان زينب، صبوري بي حساب

زينب و سنگ و کلام ناسزا

واي بر من،اين کجا و آن کجا؟

کفشِ راحت، پا برهنه روي خار

از دو ديده، سيلِ اين غم را ببار

دعوتي دائم به شربت، بر طعام

گشنگي و تشنگيِ در شهر شام

مرکبِ راحت، به موکب در رفاه

بر اسيران مرکبي از اشک و آه

جان سپارم گر بر آن بي حرمتي

از ستم هاي يزيدِ لعنتي

کم بُوَد، بايد به تَن، رنجش کشم

اندکي از غصّه اش، بر جان چِشَم

تا بفهمم اين زيارت بهر چيست؟

تا بدانم صاحبِ اين خانه کيست؟

دل گرو آورده ام نذري دهم

سر به راه عشق پاکِ او نَهَم

من همينم، مي پذيري بنده را؟

برده ي بي ارزشِ شرمنده را؟

طوقِ حُبَّت را ، بِنِه بر گردنم

يک زِرِه ايمان، بپوشان بر تنم

تو نگهدارم ، چنان که بُردي ام

حافظم شو چون به رَه آوردي ام

اي چراغِ من، هدايت کن مرا

کشتي ام شو نزدِ طوفانِ بلا

يا حسين جان، تا ابد مديونتم

اربعين آوردي ام، ممنونتم

بالاتر از سياهي

Sun, 21 Sep 2025 08:36:00 GMT

گــرمـعـتـقـدي اخـر رنـگ اســت، ســـــــيـاهي

يـعـني کـــه شــتابان شــده اي رو بـه تـــباهي

آن کس که تو را گفت غمي نيست، چو بگذشت

او را تـــو بــــگو عــــاقبت انـــدر تــه چـاهي

پيش تــو کــند مــدح و پس از تو کند او قــدح

بــد گــويـي مـــکــتوب و ثـنـاگـوي شـــفـاهي

از ايــن هــمـه تـــزوير و ريــا زار و مــلـولم

ســنـگــيـنـي ايـن غـــم بــــه دلــــم لايتنــاهي

خـــواهــي نـشــوي پير و زمين گير و فسرده

يا مــــست شــو يا غـافـل و يا احمق و ساهي

گـــر عـاقـل و هــشيار بماني تــو در اين دير

نــه دوست تـــو را مــاند و نــه پشت و پناهي

انــدوه جماعــت بــــکشــم يا غـــــم غربت

من مانــدم و عـقل و دل و تصميم و دو راهي

*کاکتوس*

دمي با رباعي

Sun, 21 Sep 2025 08:33:00 GMT

رباعي شماره 3

اي با خبران راه خرابات کجاست؟

ما جمله خرابيم ملاقات کجاست؟

با مطرب و مي خانه به بنياد کنيم

از زرق بپرسيد خرافات کجاست؟

رباعي شماره 4

با ديدن گل سيل روان شد چه کنم؟

خون قلب دلم بود عيان شد چه کنم؟

تيري که جگر سوخت ندارد رحمي

عشق است که مشهور جهان شد چه کنم؟

رباعي شماره 5

از خوان کرم طعمه گرفته‌است برت

خنجر ز قفا بود ندانست درت
ني نان و نمک داند و ني حرمت کس

آن را که زرت خورد بريده‌است سرت

رباعي شماره 6

يک نکته بلند است نگفته‌است کسي؟

اين قصه از آن است شنيديم بسي

ما را سر آن است بگوييم دگر

هر ديده عزيز است نديده‌است خسي

رباعي شماره 7

بلبل چو خزان است دلش تار بُوَد

تا بوي بهار است دلش نار بُوَد

انبار غمم بود نبوده‌است خزان

پيوسته خزان است چه در کار بُوَد ؟

از کتاب دمي با رباعي

سروده حسن ابن عليپور الموتي

آ مثل آب

Sun, 21 Sep 2025 08:30:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

وقتي مي خواهند مثالي براي پاک بودن بزنند؛

مي گويند فلاني مثل «آب» زلال و پاک است.

به اين فکر مي کنم که چه قدر با آب نسبت دارم؟

آدم هايي که روحشان به زلالي آب است،

به ثانيه اي با هم يکي مي شود..

اما اگر درون روح آب و روغن قاطي باشد چه؟

زمان براي يکي شدن با روح هاي از جنس آب بيشتر مي شود.

و حتي

زمان براي فهميدن

تصميم گرفتن

عمل کردن

و...

آب جاري است.. اما روغن چه؟ توقف و کندي با خود دارد.

عيب هايمان همين ذره هاي روغنند.

هرچه که ما را از خدا دور کند يک ذره چربي در ما به وجود مي آورد..

شايد بچه ها هم براي همين اين قدر سريع با هم مانوس مي شوند

چون همه شان از جنس آبند..

با يک نگاه کافي است تا با هم يکي شوند

حتي اگر اداي موج هاي متلاطم را درآورند، باز هم

با هم يکي و همبازي ميشوند...

گاهي از خودمان خنده ام مي گيرد

که فکر مي کرديم از بچه ها بيشتر و بهتر فهميده ايم...

رسوب هاي روغن رسوخ کرده در روح ما کجا...

زلالي و يکدستي روح در بچه ها کجا...

پيمانه شکستن

Sun, 21 Sep 2025 08:22:00 GMT

حتّي پس از آن توبه و پيمانه شکستن
از طعم سبويت نتوان ساده گذشتن

طوفان شده درياي غزل در دلم اما
با لب زده اي بر لب من مُهر نگفتن

اين حسرت ديرينه به دل مانده که ايکاش
قسمت بشود ثانيه اي با تو نشستن

گيسوي تو در باد و چه آسان شده بر من
با ديدن اين منظره ها شعر نوشتن

هر تار تو تيري به دل و پود تو توري
کي مي شود از اين همه پيوند گسستن؟

"تا بوده چنين بوده و تا هست چنين است"
اين عادت دل دادن و دل پس نگرفتن

جمع دو سه تا قافيه هرگز شدني نيست
مثل من و عاقل شدن و دل نسپردن!

محمد عابديني

در هواي تو

Sun, 21 Sep 2025 08:22:00 GMT

حالا که پَر کشيده دلم در هواي تو
بايد کمي غزل بنويسم براي تو

اين جا کنارِ سفره ي دل... پاي حرف هام
مثلِ هميشه باز چه خاليست جاي تو

بگْذار تا خيالِ تو باشد کنارِ من
بگْذار تا قدم بزنم پا به پاي تو

پيچيده چون طنينِ خوشِ نغمه ي "بَنان"
در کوهسارِ خاطره هايم صداي تو

انگار دستِ گرمِ خدا با اشاره اي
انداخت حبّه قلبِ مرا توي چاي تو

بايد سراغِ سوز تو از مولوي گرفت
پيچيده در تمامِ نيستان نواي تو

تو بي نظير هستي و تاکيد مي کنم:
"چيزي که يافت مي نشود" هست تاي تو

حالا که رفته اي و دلم داغدارِ توست
بگْذار تا ابد بنِشينم به پاي تو

محمد عابديني

بي تاب

Sun, 21 Sep 2025 08:22:00 GMT

حال و روزش بد نبود امّا کمي بي تاب بود
صبح تا شب خيره بر تصويرِ توي قاب بود

شوقِ مشهد در دلش غوغا به پا مي کرد و او
عادتش هر شب زيارتنامه قبل از خواب بود

داشت در رويا قدم مي زد ميانِ صحن ها
در مشامش دم به دم عطرِ گلابِ ناب بود

دست هايش را گره زد در ضريح و اشک ريخت
بعد از عمري تشنگي حالا کنارِ آب بود

مرغِ روحش داشت پر مي زد در اطرافِ حرم
جسمش امّا در کلاسِ درسِ استصحاب بود

محمد عابديني

چنديست من وضعيت خوبي ندارم

Sun, 21 Sep 2025 08:22:00 GMT

چنديست من وضعيّت خوبي ندارم
خشکيده طبعم... شعر مرغوبي ندارم

هر چند گاهي مي نويسم شعري اما
در چنته ام ابيات مطلوبي ندارم

قحطي شده در شهر اشک و بغض انگار
غم دارم... اما چشم مرطوبي ندارم

در ذهن خود دارم غزل بسيار اما
مثل هميشه شعر مکتوبي ندارم

اين را خودم هم خوب مي دانم... به هر حال
من چهره ي مشهور و محبوبي ندارم

مي خواستم طوفان کنم... اما نکردم
اين بار هم جز شعر معيوبي ندارم

من را ببخشيد... از همان اوّل که گفتم:
چنديست من وضعيّت خوبي ندارم

محمد عابديني

چنديست زيارت حرم مي خواهم

Wed, 20 Aug 2025 08:57:00 GMT

چنديست زيارت حرم مي خواهم
از فاطمه احسان و کرم مي خواهم

چنديست قدم زدن به عشقت بانو
در طول خيابان ارم مي خواهم

از دست کريم تو هزاران حاجت
يک يک به ازاي هر قدم مي خواهم

لبخند و سُرور و عشق و شيدايي و مهر
حتي شده گاهي از تو غم مي خواهم

حالا که تو بانوي کرامت هستي
من نعمت بي حد و رقم مي خواهم

اين جا حرم دل است و من از بانو
توفيق حضور دم به دم مي خواهم

وابسته به حجم ظرف ايمان من است
گاهي چه زياد و گاه کم مي خواهم

سوهان که به جاي خود... ولي از بانو
يک ظرف پر از نبات هم مي خواهم

محمد عابديني

چقدر شکر کنم اين همه محبت را

Wed, 20 Aug 2025 08:55:00 GMT

چقدر شکر کنم اين همه محبّت را
چقدر سجده کنم اين شکوه و شوکت را

دلم خوش است به الطافِ بي نهايتِ تو
تويي که فرض نمودي به خويش رحمت را

هميشه حفظ نمودي تو آبروي مرا
مني که حفظ نکردم حريم و حرمت را

برس به داد منِ خسته اي رحيمِ غفور
که بارِ معصيتم کرده طاق طاقت را

به فکر و جان و تنم قوّتي عنايت کن
که با شکيب تحمّل کنم مشقّت را

شنيده ام که مناجات و ذکر شيرين است
به کامِ من بچشان طعمِ اين حلاوت را

به شوقِ وصل تو در اين مسير خواهم ماند
که طي کنم به هواي تو اين مسافت را

محمّد عابديني
1398.8.11

پلکي زدي دار و ندارم را گرفتي

Wed, 20 Aug 2025 08:52:00 GMT

پـلـکي زدي، دار و نـدارم را گرفتي
آرامش و خـواب و قـرارم را گرفتي

يک عـمر مردم اشک در چشمم نديدند
بـا تــار گــيــسـويـي وقـارم را گـرفـتـي

من را از عمق خنده هاي خاک آلود
بـيـرون کشيدي و غـبـارم را گرفتي

با گندمي از من بـهشتم را گرفتي
ارديـبـهـشـتـم را، بـهـارم را گرفتي

در خلسه ي موسيقي آرام چشمت
از دسـت هاي تـيـره تـارم را گـرفتي

جانم پريد از بام جسمم ساده، انگار
از شانه هاي خسته بـارم را گرفتي

محمد عابديني

شهر لبريز از ترافيک است

Wed, 20 Aug 2025 08:51:00 GMT

پشتِ فرمانم و دلم با توست، شهر لبريز از ترافيک است
حسّ و حالم به قولِ غربي‌ها، اصطلاحاً کمي رمانتيک است

چند روزيست غرق در فکري، من حواسم به توست، مي‌دانم
آسمانِ دلِ پرِ از رازت، گاه پُر نور و گاه تاريک است

مي‌رسد کارِ دل به جايي که، گاه احساس مي‌کند ديگر
جاي انگشت روي ماشه و بعد...، آري انگار وقتِ شليک است

آدميزاد عادتش اين است، لحظه‌اي شاد و لحظه‌اي غمگين
مرزِ بينِ عذاب و خوشبختي، غالباً بسيار باريک است

زندگي کن ولي مواظب باش، عشق اخلاقِ مبهمي دارد
رند و بي‌رحم و سرکش و مغرور، عشق مانندِ اسبِ تاجيک است

حالِ تو ناخوش است... اين را من، کاملاً درک مي‌کنم، امّا
پاي احساسِ خود زنانه بايست، کارِ شيطان فريب و تشکيک است

گرچه دلسرد و خسته‌اي امّا، همسرم صبر کن بخاطرِ من
اندکي بيشتر تحمّل کن، موسمِ عاشقانه نزديک است

محمّد عابديني

باور نکن اين قصه جز افسانه اي نيست

Wed, 20 Aug 2025 08:48:00 GMT

باور نکن... اين قصّه جز افسانه اي نيست
شمعم ولي اطراف من پروانه اي نيست

مهمان شهرستاني چشم تو ام... حيف
در پايتخت عشق مهمانخانه اي نيست

ديروزِ من... امروزِ من... فرداي من پر!
از حال من ويرانه تر ويرانه اي نيست

ديوانه و مجنون اگر من هم نباشم...
پس زير سقف آسمان ديوانه اي نيست

خواهد شکست اين بغض آخر مثل قلبم
افسوس اما در کنارم شانه اي نيست

جايي که صيّادش تو باشي در کمندش
حتّي براي صيد بودن دانه اي نيست

هر روز در گوش خودم مي خوانم اين را:
باور نکن اين قصّه جز افسانه اي نيست

محمد عابديني

با من از ابتدا سر سازش نداشتي

Wed, 20 Aug 2025 08:47:00 GMT

با من از ابتدا سرِ سازش نداشتي
کارِ تو قهر کردن و کارِ من آشتي

پُر کرد باغِ قلبِ مرا شاخ و برگ تو
اين بذرِ عشق بود که در سينه کاشتي

مانندِ اسبِ خسته و مغرور و سرکشي
يک بار در مسير قدم بر نداشتي

با هر بهانه بيشتر عاشق شدم ولي
با هر بهانه سر به سرم مي گذاشتي

ميخواهم عاميانه بگويم... اجازه هست؟
مي خواستم براي تو باشم... نذاشتي!

محمد عابديني

با کوله بار ندبه و بر بغض ها سوار

Wed, 20 Aug 2025 08:47:00 GMT

با کوله بارِ ندبه و بر بغض ها سوار
مي آيد از مسير، کسي مثلِ جويبار

با واژه هاي سردِ زمستانِ غيبتش
ده قرن عاشقانه سروديم از بهار

ده قرن خشکسالي و ده قرن تشنگي
ده قرن استغاثه و ده قرن انتظار

چيزي نمانده در دلِ تقويم ها مگر
شب هاي سالخورده و يک صبحِ بي قرار

مولاي جمکراني من! مثلِ ابر ها
بر تشنه زارِ خسته اين بيت ها ببار

محمد عابديني

اين بار قرار است که بيدار بمانم

Wed, 20 Aug 2025 08:46:00 GMT

اين بار قرار است که بيدار بمانم
تا صبح در اين حالت تبدار بمانم

انگار قرار است در اين شور شبانه
در حسرت يک ثانيه ديدار بمانم

پشت در و ديوار غزل با دل خسته
انگار قرار است که اين بار بمانم

يک عمر غزل گفتم و انگار قرار است
در خلسه ي عطر خوش گلزار بمانم

با حسرت پرواز قرار است که يک عمر
در دايره ي بسته ي پرگار بمانم

رخصت بده تا آخر اين رزم شبانه
در لشگر گيسوي تو سردار بمانم

محمد عابديني

ايراني ام فرزند ابر و باد و باران

Sun, 13 Jul 2025 12:12:00 GMT

ايراني ام... فرزندِ ابر و باد و باران
انگشتِ دنيا از شکوهِ من به دندان

بر باد داده نقشه ي مستکبرين را
طوفانِ جمهوريِ اسلاميِ ايران

نمرود ها آتش به پا کردند صد بار
امّا خدا مي کرد ايران را گلستان

دستِ خدا را بار ها ديديم در جنگ
در فتحِ خرّمشهر... آزاديِ بُستان

يادش نرفته آسمانِ پيرِ بغداد
پروازِ استثناييِ عبّاسِ دوران

امروز هل من ناصرِ خشمِ "نِمِر"ها
زانوي فرعونِ عرب را کرده لرزان

مي آيد از بيروت بوي نصر امروز
جايي فرا تر از بلندي هاي جولان

سجّيل هاي سنگ در دستانِ غزه
در مشت هاشان خشم و غيرت هر دو پنهان

روزي نمازِ جمعه مي خوانيم با هم
در مسجد الاقصي به يادِ حاج رضوان

يک روز خواهد گشت اسرائيل نابود
با همّتِ مردانِ حزب اللهِ لبنان

اين جا ولي در سايه ي تدبير و امّيد
گم مي شود در شهرمان عطرِ شهيدان

چشمي به مسئولينِ راه آهن ندارم
بايد فداکاري کند هر بار دهقان

دنياي موهومِ سرانِ فتنه گر را
يک روز خواهد کرد حزب الله ويران

دارد صداي اربعين مي آيد انگار
درياب بوي سيب را از مرزِ مهران

محمد عابديني

آيا شبي براي دلم ماه مي شوي ؟

Sun, 13 Jul 2025 12:11:00 GMT

آيا شبي براي دلم ماه مي شوي؟
يا باز هم مساوي يک آه مي شوي؟

سرباز زخم خورده ي شطرنج عاشقي!
يک شب براي دلخوشي ام شاه مي شوي؟

با کام تشنه بر سر چاهي رسيده ام
يوسف ترين ترانه ي اين چاه مي شوي؟

يک بيت وصف چشم تو ، يک بيت وصف زلف
با من در اين مشاعره همراه مي شوي؟

سر مي کشد غم از در و ديوار بيت هام
آيا شريک اين غم جانکاه مي شوي؟

محمد عابديني

ترديد دارم با چنين بغضي که دارم

Sun, 13 Jul 2025 12:11:00 GMT

ترديد دارم با چنين بغضي که دارم
امشب برايت نشکنم... امشب نبارم

حالم شبيه حال صيّاديست ناکام
نه پاي برگشتن... نه شوق راه دارم

خاليست جاي حبّه قند خنده هايت
در استکان چاي تلخ روزگارم

من را به دنبال خيالت مي دواني
با اين دل پژمرده... با اين حال زارم

هر صبح با عشق تو برميخيزم... امّا
بر شانه هاي ياد تو سر مي گزارم

حالا که مضمون غزل هستي... دوباره
انگار کاري جز غزل گفتن ندارم

دستي تکان دادي و مثل باد رفتي
از لابلاي بيتهاي بيقرارم

رفتي و با خود خاطراتت را نبردي
من ماندم و اين زخم هاي بيشمارم

محمد عابديني

جمعه ها فاصله ام با تو فقط يک قدم است

Mon, 21 Apr 2025 10:00:00 GMT

جمعه ها فـاصله ام با تو فـقط يک قدم است
نـبـض شـيــدايـي مـن در نـوسـانِ قلم است

غـــزلــم بــــيــت نـــدارد غــزلـــم آواره است
غـزلم نـقطـه ي گـنگي ز وجود و عـدم است

بــر لــبـم آمـــده جــانـم گــلِ نـرگـس بـرگـرد
شايد اين نـوحـه ي جاويدِ لـسانِ عجم است

و اگــر جــانِ مـــرا خــواســتـه بــاشـيـد آقـــا
بـا زبـانِ خـودتـان پـاسـخ مـن صـد نعم است

دلِ احــساس مـرا عــطرِ حـضورت بـُرده ست
عـددِ عـاشـقـيــم بــيـشـتـر از هر رقم است

عـشـقـت از ابــرِ غـزل بـر سـرِ قـلـبـم بـاريـد
شـاهـراهِ سـفــرِ قـرمـزِ عـشقت رگـم است

چهارده قرن جـهان بي تو به خود مي پـيچد
چهارده ساعت اگر مانده بيايي نه کم است

حـــالِ دلـــدادگــي ام رو بــه وخـــامــت دارد
قـرصِ خـورشـيـدِ جـمـالِ تـو دواي دلم است

هيـچکـس چون تو سزاوارِ غزل گفتن نيست
شاعرِ عشق تو هستم غزلت بر لـبم است

روي خورشيد تو گر پشتِ زمان پنهان است
نـائـبـت خـامـنـه اي مـاهِ تـمـامِ شبم است

محمد عابديني

تو نيستي و قافيه ام پر شده از غم

Mon, 21 Apr 2025 10:00:00 GMT

تو نيستي و قافيه ام پُر شده از غم
تصويرِ تو در قابِ غزل گشته مجسّم

با شوق تو در حسرتِ تو مي دوم آري
بايد بشود بيشتر اين فاصله ها کم

از عرشِ تو نازل شده بر فرشِ دلِ من
اين بغضِ ترک خورده و اين گريه ي نم نم

پلکي زدي و زلزله ي چشمِ تو گم کرد
تهرانِ غزل هاي مرا يک شبه در بم

آرامِ دلم هستي و در عينِ تناقض
رم مي کند اسب دلم از نام تو هر دم

تقديرِ مرا عشقِ تو اين گونه رقم زد:
من مسئله اي ساده و تو پاسخِ مبهم

دل ميکَنم امّا دلِ من بسته به جاييست
انگار گره خورده به گيسوي تو قلبم

محمد عابديني

تو داشتي مي آمدي با سيني چاي و نبات

Mon, 21 Apr 2025 10:00:00 GMT

تو داشتي مي آمدي با سيني چاي و نبات
در عالم رويا و خواب از لابلاي خاطرات

من ماجراي عشق را در گوش تو خواندم ولي
پرسيدي از من ناگهان با لهجه ي بيگانه: وات؟!

تو کارگردان بودي و من آخرين برداشت را
تا آمدم بازي کنم گفتي صريح و ساده: کات!

پرسيدم از خود که تو را با خود به فردا مي برد
آخر کدامين مرد با اين خلقيات و روحيات؟!

سرباز چشمت ناگهان يک پلک آمد سمت من
آن گاه مکثي کردي و آهسته گفتي کيش و مات!

محمد عابديني

تکرار مي شوند پياپي درام ها

Wed, 09 Apr 2025 03:37:00 GMT

تـکرار مي شونـد پـيـاپي درام ها
از ياد برده طعمِ تو را ذهن کام ها

صياد ها به شوق تو آواره مي شوند
پاسخ نمي دهي به معماي دام ها

فرهاد و خسرو از پيِ تو در کنارِ من
شورِ رسيدنم به تو در نبضِ گام ها

بر راهِ تو نشسته ام اي کاش بگذري
صد ها عليک مانده به راهِ سـلام ها

بايد بـهار ريـخت به رويـاي دشـت ها
بايد ستاره کاشت به دامان شـام ها

با يک غزل نمي شود اوصافِ عشق گفت
مــحــوِ مــعــانــي تــو حـروف و کـلام ها

پس کي طلوع مي کني از پشتِ قرن ها
اي آفـتـاب گــم شـده در کـنــج بــام هـا

محمد عابديني

کودک غزه اي من

Mon, 07 Apr 2025 22:49:00 GMT

مرا ببخش
اي کاش کفشي بر پاي تو بودم
يا ناني در دستانت
اي کاش فريادي بودم
که در گوش جهان مي پيچد
همه ظالمان از آن مي گريزند
وهمه خوبان جهان را به صبحي تازه فرا مي خواند
اي کاش
کودک غزه اي من
اي عشق من
اي کاش نسيمي بودم
نرم و آرام در آغوشت مي گرفتم
تا چشمانت را به خوابي آسوده بياسايم
اي کاش
کبوتري بودم بر شاخه درختان زيتون
که از حضور تو جان مي گرفتم
ودر دستان تو آغاز مي شدم
مرا ببخش
صداي فروخورده ام را ببخش
در آن سوي جهان،
اين تويي که راه روشن عشق را
پرواز کنان مي روي
و قلبهاي خسته ي ما را،
با خود مي بري
اين تويي،
آن صداي رسا و عميق و زيبا، که بر دل و جان عاشقان مي نشيند:
آي دنيا خواهان، جهان ارزاني شما باد،
ما عشق را برگزيده ايم
و خدا برايمان کافي ست
.....
کودک غزه اي من
اي نور
اي عشق من
اي کاش ابري بودم
که بر لبان تشنه ات مي باريدم
و اشک هايت را نم نم
بر تمام جهان مي باريدم
آه اي مردم
فقط به چشمانش نگاه کنيد
اين تلالو آزادگي ست که با پاهاي زخمي و دستان خونين
همچنان ايستاده است
او راز ابديت را
فرياد مي زند
تکرار مي کند
او
هرروز و هر لحظه
دنياي پوچ آنان را بر سر هاي شان
آوار مي کند
اين بمبها
آخرين فريادهاي شيطان است
........

آه آه
اي کودک غزه اي من
اي عشق من
مرا ببخش
آن گاه که خداي عشق
تورا در آغوش مي گيرد
اي کاش
برق چشمانت را مي ديدم
کاش اشک شوق تو بودم
يا بالهاي پروازت،
دوستت دارم
اي عشق من

اي کاش اين چنين به تو باور نداشتم

Mon, 07 Apr 2025 10:36:00 GMT

اي کاش اين چنين به تو باور نداشتم
با اين که از خيالِ تو بهتر نداشتم

بيتُ المقدّسِ غزلم عشق بود و من
جز آرزوي فتحِ تو در سر نداشتم

يک گام بر نداشتي امّا تمامِ عمر
چشم از مسيرِ آمدنت بر نداشتم

در قابِ خاطرات تو تصويرِ روشني
از جمله هاي صحبتِ آخر نداشتم

يک لحظه مکث کردم و ديدم که در دلم
حسّي که داشتم به تو ديگر نداشتم

محمّد عابديني

اي دوست عجب کرشمه هايي داري

Mon, 07 Apr 2025 10:36:00 GMT

اي دوست عجب کرشمه هايي داري
در نقش دلت چه ترمه هايي داري

محکم همه را بسته اي از روي حيا
در پيرهنت چه دکمه هايي داري

در فصل خزان باغ انگور دلم
در سفره ي خود چه دلمه هايي داري

گيسوي تو قلاب و منم چون ماهي
کوتاه بيا... چه طعمه هايي داري

پا روي دلم گذاشتي... حرفي نيست
با اين که عجيب چکمه هايي داري

بي نامه و بي مجوز و بي امضا
در حنجره ات چه نغمه هايي داري

گفتي که من و برادرم يک سيبيم
قربان خودت! چه نيمه هايي داري

بين من و تو هر چه که بگذشت گذشت
هر چند بر آن تتمه هايي داري

دل ميشکني و بيمه مي پردازد
اي دوست تو هم چه بيمه هايي داري!

محمد عابديني

اين چه احساس عجيبي است که در دل دارم ؟

Sun, 06 Apr 2025 09:11:00 GMT

اين چه احساس عجيبي است که در دل دارم؟
چند وقتي است که با عشق تو مشکل دارم

گاه زل مي زني و گاه به من مي خندي
اين چنين است که عشقي متزلزل دارم

بنِشين... حوصله کن... اوّل راهيم هنوز
مثل اين مسئله بسيار مسائل دارم

پلک مي بندي و بخت همه را مي بندي
سهم من چيست؟... از اين بخت چه حاصل دارم؟

شهر نو مي شود... انگار دلم در طرح است
آخرِ کوچه ي بن بستِ تو منزل دارم

آنقدَر پُر شده از خاطره هايت ذهنم
در دلم حسرت يک سکته ي کامل دارم

تا تو خرماي سرِ سفره ي افطار مني
باز بر ذمّه ي خود روزه ي باطل دارم

ساده مي خندم و تو ساده به من مي خندي
اين چه عشقي است که در دلْ منِ جاهل دارم؟

گيرم اين عشق چو دريا و تو ساحل باشي
منِ ماهي چه نيازي به تو ساحل دارم؟

سايت در سايت به دنبال تو مي گردم... آه
مدّتي هست که اينترنت شاتل دارم

با تو چت مي کنم و راه مرا مي خواند
مشکي نيست... بمان... من خطِ رايتل دارم

مي روم تا نشود دير کلاسم... يا حق!
صبح ها... ساعت ده... درس رسائل دارم

محمد عابديني